And suddenly… it all makes sense.
Hoe hard ik ook met de handen in het haar heb gezeten over wie, wat, waar en hoe, eindelijk zie ik de uitweg. De uitweg, loopt niet weg van alles, maar het is de weg die ik stapje per stapje koos voor mezelf. Het is plots geen vage donkere steeg meer, nee het is een echte weg met bloemetjes en boompjes en groen gras en fluitende vogels. Zo voelt het althans.
Om die weg vorm te geven heb ik beetje bij beetje beslissingen genomen voor mezelf. Wat studeer ik, blijf ik studeren, wat zijn mijn prioriteiten. Menig blogpost hebben hierover gehandeld en hoe moeilijk het is om al die dingen op een rijtje te krijgen. En naast op een rijtje krijgen, ook in harmonie te krijgen met de levens van de mensen rondom je of gewoon ze in de praktijk omgezet te krijgen. Jezelf aanvaarden zoals je bent, ik ben er na al die tijd (zo goed als) in geslaagd. Zelfs alle moeilijkheden en grote tegenslagen zijn één voor één aangepakt.
Aan iedereen die niet echt blij is met zijn of haar manier van leven of werken, gelijk hoe, ik kan geen betere raad geven dan alles eens in vraag te stellen. Wil ik wel écht dit werk? Is het wel nodig dat ik fulltime dit doe? Weegt de voldoening op tegen de stress? Waarom ben ik altijd zo streng of net misschien zo laks met mezelf? Heb ik tijd genoeg voor mezelf, zonder dat ik iemand die ik graag zie tekort doe? Wat zijn mijn dromen, idealen? Waarvan zou ik spijt hebben, mocht ik er nooit toe komen? Zo zijn er oneindig veel van die vragen, die, als je eerlijk bent met jezelf, soms een nieuw antwoord kunnen gebruiken.
Een andere tip die ik kan geven is dat je niet moet uitstellen waarmee je in je hoofd zit. Wat je voelt dat je ‘moet’ doen, kan alleen jij waarmaken. Is het een lange, verre reis maken of gewoon eens een week tijd maken voor de tuin. Wanneer je het doet, voelt het sowieso goed. En mijn ervaring zegt, dat deze momenten vaak sleutelmomenten kunnen zijn, eens tijd maken voor iets in plaats van de tijd laten vullen met dagdagelijkse dingen. Je vindt iets terug in jezelf, je besluit iets wel of niet te doen, je merkt hoe verandering je bevalt en voelt misschien tegenzin om terug te gaan naar hoe het was. Maar het kan ook een bevestiging zijn van het geluk dat je vindt in wat je al je hele leven leuk vindt en misschien te weinig doet. Al deze dingen zijn aan de orde geweest bij mij en ik ben blij dat ik al die stapjes ben doorwandeld.
Om het even over mezelf te hebben… Ik weet nu dat ik terug in Gent ga wonen, ga verder studeren en een opleiding ga volgen om kleermaker en ontwerper te worden. Mijn paardje bezorg ik een betere thuis en ik kom uitwaaien om de zoveel tijd naar onze plattelandsthuis. Ik weet welke dingen vanboven mijn prioriteitenlijst staan en waarom ik waaraan tijd besteed. Ik weet waaruit ik voldoening haal en wat mij frustreert. En zo zie ik voor mezelf een toekomst in de wereld van de kleren, hetzij een eigen webshop of winkeltje, hetzij bij een bedrijf. Politiek doe ik parttime, die ‘part’ zal zichzelf wel uitwijzen. En voor de zekerheid en uit interesse, heb ik een universiteitsdiploma op zak.
It all makes sense.
